وقتی که نه شنیدم

بعد از شنیدن یک «نه» چه می‌کنیم؟ درباره شکست، استمرار و تمایز تلاش از لجاجت؛ با چشم‌انداز گفت‌وگوی آینده سروش رئوف در میان‌مرز.

گاهی دشوارترین بخشِ تلاش، شنیدن یک «نه» و ادامه‌دادن است.

کلمه «نه» کوتاه است، اما گاهی روزها در ذهنمان می‌ماند. پشت یک درخواست، یک ایده، یک پیشنهاد همکاری یا حتی آرزویی شخصی می‌نشیند و همه‌چیز را برای لحظه‌ای متوقف می‌کند. عجیب است که دو حرف می‌تواند این‌همه وزن داشته باشد.

ما اغلب داستان آدم‌ها را از جایی می‌شنویم که بالاخره به نتیجه رسیده‌اند. از موفقیت نهایی، از لحظه پذیرفته‌شدن و از تصویری که در پایان مسیر گرفته‌اند. کمتر کسی درباره روزهایی حرف می‌زند که کارش دیده نشده، کسی به او پاسخ نداده یا جواب صریحی شنیده است: نه.

«وقتی که نه شنیدم» فقط درباره ردشدن نیست. درباره فاصله میان انتظاری است که داشته‌ایم و جهانی که مطابق آن پیش نرفته است. در آن فاصله باید تصمیم بگیریم با خودمان چه کنیم؛ آیا تمام ارزش تلاشمان را به جواب دیگران گره بزنیم یا دوباره درباره مسیر فکر کنیم؟

«نه»؛ پایانِ راه یا آغازِ پرسشی تازه؟

بعضی «نه»ها نشانه نقص ایده‌اند؛ بعضی حاصل زمان نامناسب، محدودیت طرف مقابل یا تفاوت نگاه‌ها. هیچ پاسخ منفی‌ای را نباید بی‌فکر به نشانه بزرگ‌بودن خودمان تبدیل کنیم، همان‌طور که نباید هر ردشدنی را حکمی درباره بی‌ارزش‌بودنمان بدانیم.

شاید رشد از لحظه‌ای شروع شود که بتوانیم این دو را از هم جدا کنیم: نقدی که باید بشنویم و ترسی که نباید اجازه دهیم به‌جای ما تصمیم بگیرد. این تمایز آسان نیست، چون هر تلاش جدی بخشی از هویت ما را نیز با خودش همراه می‌کند.

تلاش، همیشه حرکت‌های بزرگ و پر سر و صدا نیست. گاهی بازنویسی همان طرحی است که پذیرفته نشده، تمرین‌کردن وقتی نتیجه‌ای دیده نمی‌شود، یا بازگشتن به کاری که دیروز از آن ناامید شده‌ایم. هیچ‌کس برای این لحظه‌های کوچک دست نمی‌زند.

تلاش در روزهایی که کسی تشویقت نمی‌کند

از بیرون ممکن است کسی تنها نتیجه را ببیند؛ از درون، ما با مجموعه‌ای از تردیدها و انتخاب‌های ظریف روبه‌رو هستیم. اینکه چه زمانی باید بیشتر پافشاری کنیم و چه زمانی باید مسیرمان را عوض کنیم، پاسخی یکسان برای همه ندارد.

استمرار با لجاجت یکی نیست. استمرار یعنی بتوانی چیزی یاد بگیری و درعین‌حال از ارزش آنچه برایش تلاش کرده‌ای دست نکشی. لجاجت یعنی حتی وقتی شواهد تغییر کرده‌اند، از ترس پذیرفتن اشتباه حرکت نکنی. فاصله این دو، شاید مهم‌ترین مهارت مسیرهای طولانی باشد.

عنوان «وقتی که نه شنیدم» بهانه‌ای برای این تأمل است و گفت‌وگوی سروش رئوف با محسن سراجی در میان‌مرز نیز در راه است. هنوز نمی‌خواهیم از گفت‌وگویی که منتشر نشده داستان بسازیم؛ اما از حالا می‌توانیم پرسش اصلی را با خود حمل کنیم.

آخرین باری که «نه» شنیدی چه کردی؟ ایستادی، برگشتی، پرسیدی چرا، یا بی‌آنکه متوجه باشی مسیر دیگری پیدا کردی؟ شاید پاسخ، آغاز داستان مهم‌تری باشد.

گفت‌وگو با سروش رئوف، با میزبانی محسن سراجی، به‌زودی در پادکست میان‌مرز منتشر می‌شود.

تا آن زمان، اپیزودهای منتشرشده میان‌مرز را بشنوید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *